Czy istnieje możliwość zachowania prawa jazdy pomimo popełnienia przestępstwa kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości?

Jednym z najpowszechniejszych przestępstw popełnianych w Polsce jest prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Pomimo licznych kampanii społecznych mających na celu uświadomienie kierowcom niebezpieczeństw płynących z kierowania pojazdem pod wpływem alkoholu rocznie zatrzymywanych jest około 130 tysięcy nietrzeźwych kierowców. W związku z tym 130 tysięcy osób rocznie popełnia przestępstwo przewidziane w artykule 178a § 1 Kodeksu karnego. Dla większości z nich głównym problemem nie jest poddanie się karze czy też uznanie winy, lecz możliwość zachowania uprawnień do kierowania pojazdem. Czy istnieje możliwość zachowania dokumentu prawa jazdy pomimo jazdy pojazdem pod wpływem alkoholu?

Na wstępie niniejszego artykułu należy wyjaśnić, czym jest stan nietrzeźwości, gdyż to właśnie jego wykazanie będzie decydujące dla przypisania sprawcy odpowiedzialności karnej. Artykuł 115 § 16 Kodeksu karnego stanowi, iż ze staniem nietrzeźwości mamy do czynienia, jeżeli zawartość alkoholi we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm³ wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Należy pamiętać, iż każdy pomiar alkomatem obciążony może być pewnym błędem, który wynosi 0,01mg/1dm³. W związku z tym o odpowiedzialności karnej będziemy mówić dopiero w momencie, kiedy wartość alkoholu w wydychanym powietrzu przekroczy w rzeczywistości granicę 0,27 mg/1dm³. To pierwsza z okoliczności, na jaką może powołać się kierowca, chcący zachować uprawnienia do kierowania pojazdem, a u którego w wydychanym powietrzu stężenie alkoholu nieznacznie przekroczyło dopuszczalną normę. Kierowca jadący pod wpływem alkoholu musi liczyć się z karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Jednakże, jak pokazuje praktyka, najbardziej dotkliwą i powszechną karą jest przewidziana w art. 42 § 2 k.k., a więc możliwość orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju na czas nie krótszy niż 3 lata. Sąd nie może orzec zakazu prowadzenia pojazdów na okres dłuższy niż 15 lat. Kolejną, przewidzianą w art. 43a § 2 Kodeksu karnego karą, jest możliwość orzeczenia obowiązku świadczenia pieniężnego na rzesz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5.000zł. Reasumując, należy pamiętać, iż Sąd ma prawo wymierzyć łącznie, przykładowo, karę pozbawienia wolności na okres 2 lat z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat w takiej sytuacji musi także orzec zakaz prowadzenia pojazdów w wymierzę od 3 do 15 lat oraz może orzec świadczenie pieniężne w wysokości od 5.000 do 60.000 tys. złotych.

Najczęściej zadawanym pytaniem przez kierowców, którzy dopuścili się przestępstwa kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości jest pytanie dotyczące możliwości zachowania prawa jazdy. Kodeks karny przewidział taką możliwość w artykule 66 § 1 Kodeksu karnego. Artykuł ten reguluje instytucję warunkowego umorzenia postępowania. Jej istotą jest warunkowe umorzenie postępowania przy jednoczesnym określeniu okresu próby, którego czas nie może być dłuższy niż 3 lata. Jeżeli sprawca przestępstwa, w okresie próby określonym przez Sąd, będzie przestrzegał porządku prawnego i nie zrealizuje żadnej z przesłanek do podjęcia postępowania wówczas unikamy pewnych przykrych konsekwencji związanych z kierowaniem pojazdem w stanie nietrzeźwości. Przy warunkowym umorzeniu postępowania karnego, orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów jest jedynie fakultatywnym uprawnieniem Sądu, nie jest ono obligatoryjne. Oznacza to, iż Sąd może, ale nie musi go zastosować. Dodatkowym atutem warunkowego umorzenia postępowania karnego jest fakt, iż Sąd nie może zakazać prowadzenia pojazdów na okres dłuższy niż 2 lata.

Ubieganie się warunkowe umorzenie postępowania karnego

Z dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania karnego mogą skorzystać osoby wcześniej niekarane za przestępstwo umyślne. Stwierdzenie popełnienia przestępstwa umyślnego, potwierdzone wpisem do Krajowego Rejestru Karnego jednoznacznie przekreśla możliwość ubiegania się o warunkowe umorzenie postępowania. Kolejną z przesłanek umożliwiających orzeczenie warunkowego umorzenia jest stwierdzenie nieznacznej społecznej szkodliwości czynu. W przypadku przestępstwa prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości Sąd w pierwszej kolejności weźmie pod uwagę stężenie alkoholu we krwi nietrzeźwego kierowcy. Kolejną z przesłanek, będącą przedmiotem analizy sądu, jest sposób popełnienia przestępstwa. Koniecznym jest, aby okoliczności popełnienia przestępstwa nie budziły wątpliwości.

W przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości zazwyczaj sprawca przyłapywany jest niejako na „gorącym uczynku”, stąd zazwyczaj nie budzi wątpliwości spełnienie tego warunku. Ostatnią już przesłanką, badaną przez sąd, jest postawa sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia. Sąd bada czy jego sposób prowadzenia się uzasadnia przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania sprawca będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa.
Spełnienie powyższych warunków, a także odpowiednie umotywowanie swoich racji przemawiających za uwzględnieniem wniosku o warunkowe umorzenie postępowania może prowadzić do tego, iż pomimo popełnienia przestępstwa kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości kierowca zatrzyma prawo jazdy. Możliwość złożenia wniosku o warunkowe umorzenie postępowania istnieje na każdym etapie postępowania (również na etapie postępowania przygotowawczego). Jeżeli sprawcy czynu zabronionego został już przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa to wniosek o warunkowe umorzenie postępowania należy kierować do prokuratora prowadzącego postępowanie. Jeżeli prokurator przychyli się do wniosku nietrzeźwego kierowcy, wówczas zamiast aktu oskarżenia skieruje do właściwego sądu wniosek o warunkowe umorzenie postępowania. Jednakże brak akceptacji wniosku przez prokuratora nie zamyka drogi do ubiegania się o warunkowe umorzenie. Wówczas oskarżony może samodzielnie skierować wniosek do sądu. We wniosku o warunkowe umorzenie postępowania należy określić okres próby, na jaki wnosi się o warunkowe umorzenie postępowania karnego oraz zaproponować kwotę świadczenia pieniężnego na Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Ponadto wniosek powinien zostać w odpowiednie uzasadnienie zawierające:
– Przedstawienie okoliczności, w jakich oskarżony prowadził samochód w stanie nietrzeźwości pomimo spożytego wcześniej alkoholu. Kierowca powinien wykazać, że okoliczności te przemawiają za przyjęciem, iż czyn ten wykazuje znamiona nieznacznej społecznej szkodliwości. Najczęściej wykazuje się, iż pora oraz miejsce prowadzenie samochodu a także natężenie ruchu panujące w czasie popełnienia przestępstwa i sposób prowadzenia pojazdu przez nietrzeźwego nie wskazują, iż można mu przypisach zachowanie będące społecznie szkodliwe w stopniu wyższym niż znikomy.
– Przedstawienie okoliczności, które skłoniły oskarżonego do prowadzenia pojazdu pomimo spożycia wcześniej alkoholu.
– Przedstawienie okoliczności, w których oskarżony przedstawi jakie negatywne konsekwencji spowoduje dla oskarżonego wydanie wyroku skazującego lub orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów. Najczęściej negatywne konsekwencji wynikać będą z możliwości utraty pracy przez oskarżonego, zwłaszcza kiedy charakter jego pracy wymaga niekaralności za przestępstwo umyśle lub kiedy oskarżony jest zawodowym kierowcą i prawo jazdy jest niezbędnym uprawnieniem umożliwiającym mu zarobkowanie.
– Przedstawienie dokumentów, które mogą mieć wpływ na pozytywną ocenę sprawcy przestępstwa. Mogą to być zaświadczenia od pracodawcy, zaświadczenia o niekaralności lub o działalności społecznej.
– Zaproponowanie sądowi świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Sąd podejmuje decyzję w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania na posiedzeniu lub na rozprawie. Sąd zawiadamia oskarżonego o terminie posiedzenia w przedmiocie warunkowego postępowania karnego.

Niewątpliwie korzyści płynące z warunkowego umorzenia postępowania są znaczne. Dla wielu osób, które są sprawcami przestępstwa kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, prawo jazdy jest elementem koniecznym do wykonywania pracy zarobkowej.

Jak napisać pozew o rozwód ?

Decyzja o rozwodzie może być jedną z najtrudniejszych decyzji w życiu. Jeśli taka decyzja została już podjęta należy zapoznać się z elementami obligatoryjnymi pozwu rozwodowego tak aby postępowanie w tej sprawie przebiegło możliwie najszybciej.

Co powinien zawierać pozew o rozwód ?

Pozew o rozwód to pierwsze pismo, które rozpoczyna całe postępowanie. Zgodnie z Kodeksem Cywilnym pozew powinien zawierać:

  • oznaczenie sądu, do którego jest składany pozew (reguły wyznaczania właściwości sądu zostały opisane poniżej),
  • oznaczenie stron postępowania, w tym punkcie należy podać dane, zarówno powoda jak i powódki, takie jak: imię, nazwisko stron i ich pełnomocnika jeśli tak owego ustanowiono, adres zamieszkania lub zameldowania, PESEL,
  • oznaczenie rodzaju pisma (pozew o rozwód),
  • osnowę (czyli uzasadnienie) wniosku rozwodowego,
  • dowody na poparcie argumentów przytoczonych w uzasadnieniu pozwu rozwodowego,
  • podpis strony wnoszącej pismo,
  • wymienione w osnowie pozwu załączniki.

Składając pozew o rozwód do sądu można fakultatywnie załączyć prośbę o zabezpieczenie powództwa (głównie będzie tu chodziło o zabezpieczenie alimentów). Co ważne można także wnioskować o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie pozwu rozwodowego

Uzasadnienie pozwu o rozwód jest najważniejszym jego elementem. Powinno ono zawierać przede wszystkim dokładne określenie żądania i opis wszystkich istotnych okoliczności takich jak data zawarcia związku małżeńskiego, opis zdarzeń przyczyniających się do rozpadu pożycia małżeńskiego (to właśnie w tym miejscu należy wskazać wszystkie okoliczności, które skłoniły nas do podjęcia decyzji o rozwodzie jak np. nadużywanie alkoholu przez współmałżonka, zdrada, przemoc itp.).  Na tym etapie pisma należy zaznaczyć, że domagamy się rozwiązania małżeństwa (wraz z określeniem czy wnosimy o rozwód z orzeczeniem o winie czy bez orzekania o winie), jeżeli posiadamy wspólne, małoletnie dzieci należy wskazać jakiego uregulowania tej materii się domagamy a więc, które z rodziców ma sprawować opiekę nad dziećmi oraz wskazujemy żądaną kwotę alimentów wraz z wyliczeniem ich kwoty oraz podaniem faktów uzasadniających taką wysokość alimentów. Należy załączyć wszystkie dowody potwierdzające jakie koszty i w jakiej wysokości ponosimy w związku z wychowaniem dziecka. Można dołączyć rachunki za zajęcie pozalekcyjne, rehabilitację, korepetycję itp.  Jeżeli domagamy się orzeczenie o winie należy dokładnie opisać na czym polega wina małżonka i wskazać możliwie wszystkie fakty mogące udowodnić nasze stanowisko. Dowód w sprawie rozwodowej mogą stanowić dokumenty, bilingi telefoniczne, zeznania świadków, zapisy rozmów przeprowadzanych za pomocą mediów społecznościowych (np. facebooka), maile, zdjęcia itp. Gama środków dowodowych jest właściwie nieograniczona. Ważne jest aby tezy przez nas stawiane w uzasadnieniu podania o rozwód były właściwie udowodnione gdyż to jedyny sposób na uwiarygodnienie naszych zarzutów. W pozwie można złożyć także wniosek o zabezpieczenie alimentów. Polega to na żądaniu od pozwanego, tytułem zabezpieczenia, uiszczenia określonej kwoty na utrzymanie dzieci do czasu kiedy postępowanie nie zakończy się prawomocnym wyrokiem tym samym regulując kwestię alimentów.

Na samym końcu warto również umieścić uzasadnienie prawne wraz z przywołaniem odpowiednich orzeczeń sądów powszechnych (w szczególności Sądu Najwyższego). Pomimo faktu, że Sąd generalnie nie jest związany żadnych wyrokiem innych sądów tak w rzeczywistości, wskazanie na określoną praktykę orzeczniczą może pomóc przechylić szalę zwycięstwa na naszą korzyść.

Właściwość sądu

W sprawach z powództwa ze stosunków małżeństwa oraz spraw ze stosunków pomiędzy rodzicami a dziećmi mamy do czynienia z właściwością wyłączną sądu. Właściwość wyłączna sądu oznacza, iż sprawa może być rozpoznawana jedynie przez ściśle określony sąd wskazany w przepisach prawa. Jednocześnie takie uregulowanie wyłącza możliwość złożenia pozwu rozwodowego przed innym, niż przewidzianym w ustawie sądem. Właściwym w sprawach rozwodowych sądem będzie sąd okręgowy, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli chociaż jednej z małżonków ma nadal w tym okręgu miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Jeżeli taka przesłanka nie występuje i żaden z małżonków nie mieszka już w danej miejscowości, w której wcześniej  zamieszkiwali wspólnie wówczas wyłącznie właściwy do rozpoznania sprawy o rozwód jest sąd zamieszkania strony pozwanej. Jeżeli miejsca pobytu strony pozwanej nie da się ustalić wówczas wniosek o pozew rozwodowy składamy w sądzie właściwym dla miejsca zamieszkania powoda ( a więc osoby składającej pozew o rozwód). Ostatnie miejsce zamieszkania małżonków nie musi być miejscem ich wspólnego zamieszkania. Właściwość danego sądu uzasadnia już sam fakt, iż małżonkowie zamieszkiwali w okręg tego samego sądu i chociaż jedna ze stron małżeństwa ma nadal w tym okręgu miejsce swojego zwykłego pobytu (przez zwykły pobyt rozumiemy przebywanie w danej miejscowości bez zamiaru stałego pobytu). Jeżeli pozew rozwodowy zostanie wniesiony do niewłaściwego sądu wówczas zgodnie przepisami prawa sprawa zostanie przekazana do sądu właściwego.

Opłaty od wniesienia pozwu

Wysokość opłaty sądowej przy pozwie rozwodowym określa ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Zgodnie z artykułem 26 ustawy o kosztach sądowych wnosząc pozew rozwodowy ponosi się opłatę stałą w wysokości 600zł. Opłatę tę należy uiścić przy wniesieniu pisma do sądu. Z praktycznego punktu widzenia oznacza to, iż wnosząc pozew o rozwód do sądu powinniśmy załączyć potwierdzenie dokonania wpłaty. Opłata ta może zostać dokonana za pośrednictwem banku, poczty a także w kasie sądu.

Zwolnienie z opłat sądowych w sprawach o rozwód

Opłacenie pozwu nie będzie konieczne jeżeli powód wniesie do sądu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Jest to zasada uniwersalna odnosząca się także do postępowania rozwodowego. Sąd może zwolnić stronę od kosztów sądowych, jeżeli strona nie jest w stanie ponieść ich bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym celu należy wypełnić odpowiedni formularz oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, dochodach i źródłach utrzymania osoby fizycznej. Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych może być złożony równocześnie z pozwem. Wniosek ten zostanie rozpatrzony przez sąd w pierwszej kolejności. Jeśli sąd uzna, iż z przedstawionego oświadczenia wynika, spełnia przesłanki do zwolnienia go z kosztów a więc, że powód nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, przychyli się do wniosku i nada sprawie rozwodowej dalszy bieg. W przeciwnym razie wniosek oddali i wezwie do uiszczenia opłaty. Wówczas będziemy zmuszeni do zapłaty 600zł tytułem opłaty sądowej. Sąd może także orzec zwolnienie z kosztów sądowych także w części w jakiej uzna za stosowne.

Kancelaria Prawna MHS udziela porad prawnych z zakresu prawa rodzinnego, specjalizując się w szczególności w kwestiach dotyczących rozwodów i alimentów. Nasi prawnicy pomagają naszym Klientom w obronie ich praw na drodze sądowej i reprezentują ich na każdym etapie postępowania.

Dochodzenia roszczeń z tytułu nienależnie pobranych opłat za ubezpieczenie z tytułu niskiego wkładu.

Zdecydowana większość kredytobiorców nie posiada wkładu własnego podczas zawierania umowy kredytu hipotecznego. Wówczas bank umożliwia udzielenie kredytu ale pod warunkiem wykupu ubezpieczenia, tzw. ubezpieczenia od niskiego wkładu. Umowa ubezpieczenia ma zminimalizować ryzyko po stronie banku związane z ewentualną niewypłacalnością klienta. Ubezpieczenie niskiego wkładu własnego jest więc  formą zabezpieczenia interesów banku, w sytuacji kiedy kredytobiorca nie dysponuje wymaganym udziałem własnym. Ubezpieczenie to obowiązuje do momentu spłaty salda zadłużenia poniżej określonego progu. W przeszłości zdarzały się wypadku, że jeśli klient dobrowolnie nie zapłacił składki ubezpieczeniowej, to banki często zajmowały i przeznaczały na ten cel środki, które były przez klientów przekazywane tytułem spłaty kolejnej raty kredytu, co z kolei prowadzi do powstania zwłoki z zapłatą kredytu hipotecznego. Ubezpieczenie z tytułu niskiego wkładu nie należało do najtańszych, gdyż zazwyczaj oscylowało na poziomie 3,5% od niewniesionego wkładu. W trakcie spłaty kredytu banki pobierały te składki ponownie w przypadku kiedy kredytobiorca nie spłacił wymaganej części kredytu. O ile w przypadku kredytobiorców, którzy zaciągnęli swoje zobowiązania w złotówkach, saldo kredytu w przypadku regularnych spłat malało, o tyle kredytobiorcy frankowi zmagali się z problemem wzrostu salda pomimo regularnych spłat kredytu. Kolejnym budzącym wątpliwości aspektem ubezpieczenia z tytułu niskiego wkładu jest fakt, iż to kredytobiorca ponosi koszty ubezpieczenia lecz ubezpieczonym jest bank. W przypadku wypłaty odszkodowania z tytułu ubezpieczenia środki trafiają na rachunek banku, a towarzystwo ubezpieczeniowe może następnie dochodzić roszczenia zwrotnego na podstawie art. 828 § 1 kodeksu cywilnego od kredytobiorcy. Obecnie wielu kredytobiorców opłacających składki ubezpieczenia z tytułu niskiego wkładu stara się  odzyskać pieniądze.

Abuzywność ubezpieczenia z tytułu niskiego wkładu

Szanse na odzyskanie niesłusznie pobieranych przez banki opłat są bardzo duże gdyż postanowienia zobowiązujące klienta do ponoszenia kosztów ubezpieczenia niskiego wkładu zostały uznane za abuzywne a więc niedozwolone zarówno przez Sądy jak i  Rzecznika Konsumentów. Klauzule abuzywne nazywane bywają także niedozwolonymi postanowieniami umownymi. Na mocy artykułu 358 Kodeksu Cywilnego, są to postanowienia umowy zawieranej pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą, które nie są uzgodnione indywidualnie z konsumentem oraz kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz rażąco naruszają interesy konsumenta.

W związku z powyższym istnieją dwie przesłanki abuzywności (dwie przesłanki, które muszą wystąpić łącznie aby można było uznać dany zapis umowy za niedozwolny). Są to:

  • Kształtowanie praw i obowiązków konsumenta przez przedsiębiorcę w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz
  • Rażące naruszenie interesów konsumenta

Dodatkowo aby dane postanowienie umowne mogło zostać uznane za niedozwolone, konsument nie może mieć rzeczywistego wpływu na postanowienia umowy.

W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z jej wzorca, a więc nie podlegającym indywidualnym uzgodnieniom i negocjacjom, poprzedzającym zawarcie umowy.

Niedozwolone postanowienia umowne dotyczącą  także wzorców umów, w szczególności wykorzystywanych obecnie w sektorach usług bankowych, finansowych i telekomunikacyjnych.

Niedozwolone postanowienia umowne, zawarte w umowie bądź we wzorcu umowy nie wiążą konsumenta względem przedsiębiorcy, a zatem są wobec konsumenta bezskuteczne. Następuje to z mocy samego prawa (ex lege). Wystarczy więc, aby spełnione były dwie wyżej opisane przesłanki abuzywności. Nie jest konieczne wytoczenie powództwa o uznanie danego postanowienia umownego bądź wzorca umowy za niedozwolony. Jednakże w celu uniknięcia w przyszłości sporów z przedsiębiorcą, konsument może wytoczyć powództwo o uznanie spornego postanowienia umownego za niedozwolone przed sądem ochrony konkurenci i konsumentów.

Konsument nie jest stroną ubezpieczenia niskiego wkładu, co powoduje, że nie jest także uposażonym z tytułu umowy ubezpieczenia. Oznacza to, iż nie ponosi żadnych korzyści z tytułu ubezpieczenia a ubezpieczenie to zabezpiecza jedynie interesy Banku, pomimo, że opłaty związane z ubezpieczeniem w całości obciążają konsumenta. Ponadto konsument nie ma żadnego wypływu na wysokość opłacanej składki co stanowi kolejną z przesłanek do uznania zapisów umowy dotyczących ubezpieczenia z tytułu niskiego wkładu za niedozwolone a w konsekwencji nieobowiązujące konsumenta. Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście w wyroku z dnia 6 marca 2012 roku zwrócił także uwagę na treść zapisów o ubezpieczeniu niskiego wkładu. Zapisy te są najczęściej niejasne, wieloznaczne co może wywoływać u konsumenta wątpliwości co do przysługujących mu uprawnień. Jest to kolejna z przesłanek przemawiających za koniecznością uznania owych zapisów umownych za abuzywne. Sąd uzasadniając swoje stanowisko zwrócił uwagę, iż konsumenci nie posiadają faktycznej wiedzy z zakresu kształtowania opłaty za ubezpieczenie niskiego wkładu, w związku z czym nie wiedzą jak długo będą zobligowani do ponoszenia kosztów co w konsekwencji prowadzi do sytuacji, w której konsument nie zna rzeczywistych kosztów umowy kredytowej.  Taka sytuacja powoduje powstanie stanu nierówności pomiędzy interesami konsumenta a przedsiębiorcy co w konsekwencji daje postawę do uznania zapisów umowy dotyczących ubezpieczenia niskiego wkładu za niedozwolone. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 listopada 2013 r. uznał, że postanowienie nakładające na konsumenta obowiązek poniesienia kosztów ubezpieczenia, jednakże kształtujące je w sposób niejasny dla konsumenta, nie tylko rażąco naruszają jego interesy, ale także godzą w dobre obyczaje. Jednolita linia orzecznictwa sądów powszechnych oraz stanowisko rzecznika konsumentów otworzyło klientom Banków drogę do dochodzenia zwrotu należności wpłacanych z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu.

Procedura dochodzenia roszczeń z tytułu nienależnie pobranych opłat za ubezpieczenie z tytułu niskiego wkładu

Pierwszym krokiem jaki należy podjąć dochodząc zwrotu ubezpieczenia niskiego wkładu jest wezwanie banku do zwrotu należności. W tym celu należy wystosować pismo, w którym wyznaczymy nieprzekraczalny termin na uiszczenie zwrotu nienależnie pobranych opłat za ubezpieczenie z tytułu niskiego wkładu. W przypadku, kiedy pomimo wezwania do zapłaty ze stronu banku nie występuje wola dobrowolnej zapłaty kosztów ubezpieczenia niskiego wkładu, konieczne będzie wytoczenie powództwa przed Sądem. Powództwo należy wytoczyć przed sądem właściwym dla siedziby banku. Należy zaznaczyć, iż pozwem można dochodzić także odsetek za opóźnienie od niezapłaconej kwoty. Kolejną ważną kwestią proceduralną jest złożenie pozwu przed upływem terminu przedawnienia. Roszczenie o zwrot zapłaconych składek przedawnia się po 10 latach. W orzecznictwie zarysowały się na temat tego okresu dwa poglądy. Zgodnie z pierwszym z nich termin 10 lat liczony jest od daty pobranie nienależnie składki za ubezpieczenie niskiego wkładu. Zgodnie z drugim poglądem termin ten liczony jest od wezwania banku do zwrotu nienależnie pobranych składek. Pozew złożony po upływie terminu przedawnienia zostanie oddalony (w przypadku skutecznie podniesionego zarzutu przedawnienia) i definitywnie zamknięta zostanie droga umożliwiająca dochodzenie roszczeń z tytułu nienależnie pobranych opłat za ubezpieczenie z tytułu niskiego wkładu.

Prawnicy Kancelarii Prawnej MHS pomagają swoim Klientom w dochodzeniu roszczeń z tytułu nienależnie pobranych składek z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu. Analizujemy zawarte umowy kredytu hipotecznego i udzielamy porad prawnych dotyczących zasadności podnoszonych roszczeń. Reprezentujemy również naszych Klientów na każdy etapie postępowania przedsądowego i sądowego.