Studia w Polsce.

Struktura organizacyjna studiów w Polsce opisana jest w licznych aktach prawnych, wśród których najważniejszym jest Ustawa o szkolnictwie wyższym i nauce, zwana Konstytucją dla Nauki. Polski system edukacji na poziomie szkoły wyższej jest spójny z obowiązującym od roku 1999 tak zwanym systemem bolońskim, który jest porozumieniem wypracowanym i podpisanym przez ministrów odpowiedzialnych za organizację szkolnictwa wyższego w większości państw Europy. Początkowo celem ministrów było znalezienie sposobu na podniesienie poziomu kształcenia w uczelniach europejskich, które swoim poziomem znacznie różniły się od prestiżowych uniwersytetów amerykańskich, kanadyjskich, australijskich. Jedynie uczelnie brytyjskie notowane były w pierwszej dziesiątce rankingu, a pozostałe nie trafiały nawet do pierwszej setki. System boloński poprzez ujednolicenie procedur dotyczących przyjmowania studentów, standardów kształcenia, kwalifikacji kadry profesorskiej, zdobywanych stopni zawodowych i naukowych miał ułatwić przepływ studentów, kadry dydaktycznej a także ułatwić procedury związane z nostryfikacją. W założeniach deklaracji bolońskiej było doprowadzenie do stanu, w którym europejskie uczelnie będą na jednakowo wysokim poziomie i znacznie wyprzedzą uczelnie spoza Europy. Czy to się sprawdziło? Po dwudziestu latach działania polskich uczelni w oparciu o ten system najlepsze polskie uczelnie czasem łapią się na miejsce w pierwszych czterech setkach światowego rankingu, ale czasem spadają niżej. Obecnie najwyżej jest sklasyfikowany Uniwersytet Warszawski. Najlepszą uczelnią świata po raz szesnasty został amerykański Harvard.

Studia w Polsce zorganizowane są na trzech poziomach:
Stopień pierwszy – studia zawodowe wyższe.
Studia najniższego poziomu dają wykształcenie zawodowe wraz z tytułem licencjata lub inżyniera. W zależności od typu uczelni i kierunku trwają od sześciu do ośmiu semestrów. Podczas nauki w programie studiów największy nacisk kładzie się na nabywanie umiejętności i kształcenie kompetencji niezbędnych do wykonywania przyszłego zawodu. Stąd na kierunkach studiów pierwszego stopnia przewagę stanowią zajęcia praktyczne, czyli laboratoria, warsztaty, ćwiczenia, wyjścia terenowe, praktyki zawodowe. Na ostatnim roku studenci mają za zadanie przygotować i przedstawić do oceny pracę dyplomową. Praca licencjacka czy inżynierska może być pracą o charakterze opisowym, monograficznym, albo pracą opartą na wynikach przeprowadzonych badań. Ten drugi rodzaj prac dyplomowych wymaga opracowania strategii badawczej polegającej na doborze metod oraz narzędzi badawczych, przeprowadzeniu badań, opracowaniu wyników, a następnie opisaniu ich wraz z wnioskami. Prace badawcze wymagają znacznego wysiłku i większego zaangażowania niż prace monograficzne.
Niezależnie od rodzaju pracy dyplomowej uczelnie sprawdzają przede wszystkim unikalność tekstu – plagiat jest przestępstwem surowo karanym.
Praca jest oceniana przez opiekuna studenta, czyli promotora oraz przez innego pracownika naukowego, który jest uznanym autorytetem w dziedzinie z którą praca jest związana. Pozytywna ocena za pracę oraz zdanie egzaminu końcowego, który nazywany jest obroną pracy dyplomowej, uprawnia absolwenta uczelni do używania zawodowego tytułu licencjata lub inżyniera i podjęcia studiów na następnym szczeblu.

Stopień drugi – studia magisterskie.
Studia magisterskie mają program, który rozszerza wiedzę oraz dalej kształci umiejętności praktyczne. Nazywa się je często studiami uzupełniającymi. Absolwenci studiów niższego stopnia mogą podjąć naukę na studiach magisterskich w tej samej uczelni, na tym samym kierunku i specjalności co poprzednio, ale mogą zmienić wszystko: uczelnię, kierunek, specjalność. Studia magisterskie mogą więc być sposobem na ukończenie drugiego kierunku studiów, co oznacza posiadanie podwójnych kwalifikacji zawodowych.
Studia magisterskie drugiego stopnia trwają cztery – pięć semestrów i kończą się obrona pracy magisterskiej. Absolwenci studiów są tytułowani tytułem zawodowym magistra lub magistra inżyniera.
Wiele osób decydując się na studiowanie od razu wybiera studia magisterskie jednolite, bez podziału na dwa etapy. Takie studia trwają 5 – 6 lat.
W niektórych uczelniach i na niektórych kierunkach nie można studiować tylko na poziomie pierwszym. Przykładem takich studiów może być medycyna. Lekarz lub lekarz dentysta musi kształcić się sześć lat, a jego tytuł zawodowy jest tożsamy z tytułem magistra.

Stopień trzeci – studia doktoranckie.
Studia doktoranckie to ostatni, najwyższy szczebel wykształcenia możliwy do osiągnięcia. Doktoranckie studia w Polsce trwają minimum dwa lata, a maksimum cztery. O długości studiów decyduje złożoność badań naukowych, jakie doktorant jest zobowiązany samodzielnie przygotować, przeprowadzić i opisać. Przygotowanie do samodzielnego przeprowadzania badań jest właśnie zasadniczym celem studiów na poziomie trzecim. Badania i wnioski z nich opisane naukowej rozprawie zwanej pracą doktorską są oceniane podczas publicznej obrony pracy. Autor pracy ocenionej pozytywnie otrzymuje naukowy tytuł doktora nauk, których dotyczyły badania.

PODZIEL SIĘ
Poprzedni artykułKasa
Następny artykułPraca na swoim

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here